Początek

   Był rok 1850, na dwo­rze pano­wała jesz­cze jasna łuna, a ja jak co wie­czór wybra­łam się na prze­chadzkę po ogro­dach. Cóż mogło być przy­jem­niej­szego niż cie­pła let­nia noc? Nic nie odda uro­ków tego cudow­nego uczu­cia, które aż przy­pra­wiało o dresz­cze. Ja wręcz kocha­łam tę porę, pod­czas któ­rej codzien­nie mogę prze­by­wać wie­czo­rami na świe­żym, rześ­kim powie­trzu.

Scho­dzi­łam wła­śnie z mar­mu­ro­wych scho­dów, gdy go spo­strze­głam. Wyglą­dał niczym nad­ludzka istota w świe­tle pło­ną­cej się latarni. Moje serce nie­mal natych­miast zaczęło przy­śpie­szać na widok naszego nowego słu­żą­cego, a oddech sta­wał się bar­dzo nie­re­gu­larny, płytki i prze­rwany.

Nie mia­łam poję­cia, co mnie do niego przy­cią­gało – może były to jego czarne włosy, które z nie­sa­mo­wi­tym wdzię­kiem opla­tały jego nie­ska­zi­tel­nie gładką twarz, a może to hip­no­ty­zu­jące zie­lone oczy, które teraz bez­czel­nie skie­ro­wał w moją stronę, rzu­ca­jące mi wyzwa­nie „podej­dziesz czy się boisz, że ktoś nas przy­ła­pie?”. Może to coś zupeł­nie innego, o czym nie mia­łam jesz­cze poję­cia, ale w tej chwili nie jest to ważne. Tak po pro­stu chcia­łam się dać ponieść chwili i cho­ciaż raz zro­bić coś prze­ciw woli rodzi­ców. Pra­gnę­łam pozwo­lić mu się do sie­bie zbli­żyć, nie zwa­ża­jąc na kon­se­kwen­cje.

– Jak się nazy­wasz? – Spy­ta­łam pod­cho­dząc bli­żej.

– Joseph Wal­ker. – odpo­wie­dział – Myśla­łem, że o tym wiesz pani.

– Znam star­szą służbę. Ojciec zabra­nia mi roz­ma­wiać z mło­dymi słu­żą­cymi.

– Ach aż tak się boi, że możesz przy­nieść hańbę rodzi­nie. Czy on naprawdę myśli, że jesteś tak głu­pia i nie posłuszna?

– Nie wiem.

Gdy znik­nę­li­śmy za żywo­pło­tem Joseph ujął moją twarz w dło­nie i musnął mnie deli­kat­nie ustami by zaraz potem obda­rzyć mnie głę­bo­kim, namięt­nym poca­łun­kiem.

– Odkąd Cię ujrza­łem zawsze o tym marzy­łem Isa­belle. – Mruk­nął mi do ucha, owie­wa­jąc je swoim cie­płym odde­chem.

– Ja rów­nież. – Wyszep­ta­łam nie­mal bez­gło­śnie dla ludz­kiego ucha, ale on jed­nak to usły­szał, ponie­waż się uśmiech­nął.

– Twoje serce nie­zwy­kle szybko bije jakby zaraz miało wysko­czyć z piersi.

Dosłow­nie osłu­pia­łam po tych sło­wach. Miał racje, moje serce rze­czy­wi­ście nie­mal pró­bo­wało wyrwać się z klatki pier­sio­wej, ale skąd on o tym wie­dział? Prze­cież żaden czło­wiek nie może sły­szeć ludz­kiego serca. A może on nie był czło­wiekiem: ?

Nasze spoj­rze­nia się spo­tkały, a mnie nagle ogar­nął błogi spo­kój i wszyst­kie obawy znik­nęły. Nie wiem, jak to zro­bił i naprawdę mnie to teraz nie obcho­dziło. Chcia­łam tylko trwać w jego ramio­nach i nie przej­mo­wać się resztą świata.